Mannelijk naakt met omhooggestrekte armen

Twee rode koorden houden de polsen vast aan de bovenrand van het beeld, en van daaruit valt alles naar beneden: de gestrekte armen, het achterovergeworpen hoofd, de wittedoek dat als een tweede lichaam achter de man naar beneden hangt, tot aan het gebogen been en de voet die onderaan de rand rust. Links blijft het donker en bruin, rechts laait een rood gordijn op, daartussen straalt de huid. William Etty schildert deze studie in 1828, en je ziet waar het hem om gaat: anatomie onder spanning, licht op borst en schouders, de schaduw in de oksel, de karmozijnrode boei als enige harde kleurvlek naast het gordijn. De houding schommelt tussen overgave en inspanning - de man hangt, maar hij zit ook, en het gezicht lijkt eerder ontspannen dan gekweld, bijna alsof hij alleen maar wacht tot de schilder klaar is. Etty, in Engeland bekend om zijn huidtinten, houdt dergelijke naaktstudies meestal zelf; het zijn werken aan het lichaam, niet bedoeld voor de salon. Het origineel hangt tegenwoordig in de York Art Gallery.

Op het satijnen doek ‘Leonardo’, 30 x 39 cm, strekt het motief zich zonder lijst uit over de randen tot aan de zijkanten van het wigvormige frame - aan de rechter smalle zijde loopt het rode gordijn gewoon door, onderaan het olijfgroene vloerkleed. Van dichtbij verraadt het oppervlak de textuur: onder de verf ligt een fijn raster dat de gladde huidpartijen een lichte korrel geeft, die dichter bij de olieverfgrond van het origineel ligt dan welk glad papier dan ook. Het loont de moeite om wat beter te kijken naar het witte doek naast het hoofd - daar brengt Etty de verf dik en snel aan, en de druk legt deze pasteuze streken vast als een zichtbaar reliëf, met lichte richels en donkerdere groeven daartussen. Ook de schaduw onder de kin en de enkels van de voet blijven als afzonderlijke streken herkenbaar, niet als een zachte vlakte. Wie een sterke zijdeglans verwacht, zal die nauwelijks vinden; het doek glinstert licht, het rood oogt rijk, niet gelakt. Dat een 41-jarige schilder hier vooral aan het oefenen is en toch een voltooid figuur neerzet, is aan dit werk duidelijker te zien dan aan menig van zijn grote historische schilderijen.