Meer van Thun met symmetrische weerspiegeling

Ferdinand Hodler is een van de belangrijkste kunstenaars van Zwitserland in de 19e eeuw. De schilder wordt over het algemeen geassocieerd met de tijdelijk overlappende kunststromingen Symboliek en Art Nouveau. Terwijl symbolische elementen in zijn landschapsbeeld "Thunersee mit symmetrischer Spiegelung" zeldzamer worden gezaaid, trotseert het in 1905 gecreëerde schilderij de motieven en thema's van de Art Nouveau. De titel van het werk verwijst al naar het tijdperk van de kunstgeschiedenis, toen de kunst aan het begin van de 19e en 20e eeuw gekenmerkt werd door stilistische elementen zoals florale ornamenten, gebogen lijnen en symmetrische vormen.

"Thunersee met symmetrische reflectie" is op verschillende manieren symmetrisch gestructureerd. De beeldinhoud is zowel axiaal als verticaal asymmetrisch gerangschikt. In het midden van het beeld staan twee bergmassieven tegenover elkaar. Hun verticale symmetrie wordt opgepikt in hun weerspiegeling in het water. Tegelijkertijd markeert de waterreflectie van de bergen een symmetrie in het horizontale vlak. Dit wordt herhaald in andere tegenovergestelde motieven. De wolken boven aan de afbeelding zijn dus tegenover de groene weide onder aan de afbeelding.

Hodler maakt ook uitgebreid gebruik van versieringen. Het moment van waterreflectie is het voorwendsel van de kunstenaar voor het stijlelement van de decoratief-gebogen lijn. De rimpelingen van het water creëren aan de randen van de gespiegelde bergen een aantal spikes die, in hun accumulatie, een ander esthetisch element naar voren brengen, namelijk de ritmische opstelling. Dat past ook bij de Art Nouveau: het moment van herhaling. Het feit dat Hodler de gebogen lijn niet hoeft te motiveren, is te zien aan de manier waarop hij de wolken schildert. Opnieuw domineren lijn en abstractie.

Als mens en vooral als kunstenaar was Ferdinand Hodler een levenslange zoektocht naar de waarheid. In de natuur geloofde hij dat hij haar had gevonden. Om de waarheid in zijn foto's te vangen, moest hij echter verder gaan dan de pure illustratie. Net als Paul Cézanne en Paul Gauguin, met wie hij veel gemeen heeft, deed Hodler recht aan de waarheid door de gevonden natuur te vervormen en te abstraheren. De beeldvolgorde was voor Hodler een antwoord op de natuurlijke volgorde.