Twee peren hangen zwaar aan de tak; daarboven spreiden gekartelde bladeren met fijn getekende nerven zich uit. Daaronder zet het bord de informatie op een rijtje: een dwarsdoorsnede van de vrucht met klokhuis, een enkele zaadje, twee bloemen met roodachtige meeldraden. "Pyrus communis" staat links, "Poirier commun" rechts, daartussen niets overbodigs. De plaat is afkomstig uit de „Nouveau Duhamel du Monceau”, het grote Franse werk over de in Frankrijk gekweekte bomen en struiken, naar tekeningen van Pierre-Joseph Redouté en Pancrace Bessa. Redouté geldt als de belangrijkste bloemenschilder van zijn tijd. Hier wordt duidelijk waarom: de weergave is wetenschappelijk nauwkeurig en toch sensueel. Je ziet de puntjes op de vruchtenschil, de matte glans op de ronding, het donkere hout van de tak. Botanica en kunst werken hier niet tegen elkaar in. Ze hebben elkaar nodig.
De plaat is gedrukt op Leonardo, een gesatineerd doek waarvan de fijne raster structuur de oude gravure iets aangenaams, stoffigs geeft. Rechtsonder staat zelfs de vermelding van de graveur, „Jarry sculp.“, duidelijk leesbaar in minuscule cursieve letters - aan zulke kleinigheden blijf je hangen, juist omdat de druk ze niet opslokt. Rondom het geheel loopt Sinead, een eenvoudig profiel in eikenfineer. Bij de hoeken sluiten de verstekken netjes op elkaar aan; de nerf van het fineer loopt zichtbaar over de lijsten, nu eens dichter, dan weer open. Geen franje, geen afschuining, alleen hout met een eerlijk oppervlak. Qua kleur zit het lichte eikenhout precies tussen de warme tint van de bladachtergrond en het olijfgroen van de vruchten in. Dergelijke afdrukken ontstaan niet in een snelproces. En juist deze rust past bij het motief: een plantenstudie die de tijd neemt - voor de vrucht, de bloem en het zaad daartussenin.