De Slechte Moeders

Een vrouw hangt in de kale boom, alsof hij haar gevangen heeft genomen. Haar lichaam gaat over in de takken, haar haar waait door het gebladerte, terwijl een zuigeling naar haar borst reikt. Rondom niets dan sneeuw, een vlakke vlakte tot aan de horizon, daarachter een bergkam in een paarse nevel. De hemel is bleekroze en geel, links steekt nog meer struikgewas uit het wit. Segantini schilderde in 1894 „De slechte moeders“ naar een legende over vrouwen die hun moederschap weigerden en daarvoor boeten in een ijzige tussenwereld. Juist deze tegenstelling draagt het schilderij: een bijna stil winterlandschap met daarin een motief van grote hardheid. Vooral de verbinding tussen het lichaam en de boom is fascinerend, bijna als een gevangenis, terwijl het kind tegelijkertijd als aanklacht en verlossing overkomt. Het werk geldt als een meesterwerk van het Europese symbolisme; het origineel hangt in het Belvedere in Wenen. Segantini’s penseelvoering legt de kleuren in fijne parallelle draden naast elkaar, waardoor zelfs de sneeuw lijkt te glinsteren - bij het kijken blijf je steeds weer bij afzonderlijke lijnen hangen.

Deze uitvoering heeft een formaat van 68 x 35 cm en hangt zonder lijst aan de muur, wat het motief goed tot zijn recht laat komen. De bleke roze- en lila-tinten lopen door over de gespiegelde randen en gaan bijna op in de witte muur - het sneeuwlandschap vindt daar zijn eigen voortzetting. Het gesatineerde Leonardo-doek glinstert lichtjes, meer is hier niet nodig. Opvallend is hoe nauwkeurig de reproductie de penseelstreken van Segantini weergeeft: in de bergketen blijven de paarse en okerkleurige lijnen afzonderlijk herkenbaar, ook het wapperende haar van de vrouw vervaagt niet tot een vlak. Bij deze schilder draait alles om deze scherpte van de lijnen, en die is hier aanwezig. Aan de achterkant zit een zaagtandophanging.