Wilhelmine Luise Prinses van Pruisen

Rond in een vierkant: Schadow plaatst het portret in een tondo en vult de vier hoekvlakken met geschilderde acanthusreliëfs, alsof het portret al in steen is gebeiteld. In het midden zit Wilhelmine Luise, prinses van Pruisen, tegen een grijs glanzende damasten achtergrond - haar donkere haar is in krullen gestyled, op haar voorhoofd draagt ze een smal parelsieraad en om haar hals een enkelrijige parelketting. Met één hand houdt ze de met bont afgezette mantel bij elkaar, die over de lila zijden jurk valt; haar blik gaat rustig, bijna onderzoekend, langs de toeschouwer. Schadow, zoon van de beeldhouwer Johann Gottfried Schadow en vanaf 1826 directeur van de Kunstacademie van Düsseldorf, schildert het portret in 1840 met die gladde, porseleinachtige zorgvuldigheid die kenmerkend is voor de Düsseldorfse portretkunst van die jaren. Niets aan het schilderij dringt zich op - het rust in zichzelf, gedragen door de gedempte tinten grijs, paars en bruin, en juist deze terughoudendheid verleent de jonge vrouw haar stille autoriteit.

Bij het ophangen wordt duidelijk hoe nauwkeurig de kleuren in elkaar overvloeien: Het groen van de Lydia-lijst, doordrongen van een gouden nerf, staat aanvankelijk als een eigen klank naast het schilderij - totdat men het donkergroen van de fluwelen mantel ontdekt, die onder de bontmantel vandaan komt, en de twee plotseling bij elkaar horen. Daartussen fungeert de fillet Andrea met zijn fijne parelrand, waarvan het goud overloopt in de geschilderde reliëfhoeken, zodat geschilderde en echte versieringen nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden zijn. In de onderste hoek van de lijst komt de gelaagdheid het duidelijkst naar voren: aan de buitenkant gespikkeld goud, dan de brede groene keel met zijn koperkleurige openingen, aan de binnenkant weer goud - een opeenvolging die het vierkante formaat van 48 x 48 cm letterlijk naar het beeldveld toe verdicht. Van heel dichtbij bekeken geeft het gesatineerde doek de zachte overgangen van het gezicht weer zonder hardheid; zelfs de minuscule lichtpuntjes in de bruine ogen zitten precies daar waar Schadow ze heeft geplaatst.

Zelden sluit de keuze van de lijst zo logisch aan: Het groen-goud van Lydia zet het kleurenspel van fluweel, bont en geschilderd reliëf eenvoudigweg naar buiten toe voort, waardoor het portret minder omlijst lijkt dan wel een voortzetting ervan - een overgang die de hofelijke ernst van het portret merkbaar ten goede komt.