Dit werk ontstond gedurende een langere periode in 2024 en begeleidde me een hele zomer lang. Het uitgangspunt was een door mijzelf ontwikkeld AI-motief, dat in verschillende varianten bestaat. Een van deze varianten sprak me zo sterk aan dat het voor mij de basis voor mijn schetsen werd. Ik experimenteerde met verschillende materialen en technieken, waaronder witte lakverf om het contrast te versterken, aceton om overgangen te verzachten en metalen lakstiften om bepaalde details te benadrukken. Tot slot werd het werk voorzien van een vernislaag die een subtiel glittereffect creëert. Dit verandert de perceptie van het beeld afhankelijk van de lichtinval: er ontstaan lichtreflecties die lijken op zwevende stofdeeltjes – een effect dat oorspronkelijk niet was gepland, maar dat een verrassend visueel niveau bleek te hebben. Inhoudelijk gaat het beeld over innerlijke last, stilstand en waardigheid tegelijk. De afgebeelde figuur lijkt in zichzelf gekeerd, bijna tijdloos, ingebed in een landelijk decor tussen werk, uitputting en stille contemplatie. Het werk beweegt zich bewust tussen traditie en heden, tussen digitale oorsprong en ambachtelijke uitvoering.

---

De stille last van de boer · Silvia Martini