Zelfportret, geeuwen

Joseph Ducreux, geboren in 1735, een portretschilder die zowel de gelijkenis van de Oostenrijkse aristocratie als die van de Franse jacobijnen op het witte doek veroverde. Hij schilderde Marie-Antoinette en later degenen die verantwoordelijk waren voor hun executie, Robespierre en St. Just.

In 1769 werd hij naar Wenen geroepen, schilderde de adel van de stad, werd lid van de Academie van Wenen en trok zich terug naar Londen bij het uitbreken van de Franse Revolutie, waar hij niet succesvol was. In 1793 verhuisde hij naar een appartement in het Louvre in Parijs en schilderde hij, onder andere persoonlijkheden van de revolutie. Dit originele zelfportret komt uit de Weense periode. Misschien is het een uitdrukking van het ongemak en de verveling van de verouderde aristocratie wiens tijd ten einde liep? De houding lijkt op een gespannen boog, ook de armen strekken zich uit, lijken op de houding bij het schieten met boogschieten. De uitdrukking van de kunstenaar is gespannen, zijn ogen agressiever dan moe. Een stemming die nog steeds wordt ondersteund door de rode rok. De achtergrond van lichte en donkergrijze strepen of nevels getuigt echter van het geeuwen van melancholie en vermoeidheid. De schilder portretteert zichzelf als een verveelde maar krachtige individualist die zijn kunst beheerst, ongeacht de achtergrond. Aristocratisch of revolutionair.