vertrekken

De carrière van Egon Schiele was kort, intens en verrassend productief. Voordat hij op 28-jarige leeftijd in 1918 aan de griep overleed, maakte hij meer dan driehonderd olieverfschilderijen en enkele duizenden werken op papier. De menselijke figuur gaf Schiele zijn sterkste motief voor zowel schilderijen als tekeningen. De zelfportretten van zijn grote reeks aquarellen en schilderijen, die hij tussen 1910 en 1918 maakte, zijn brandende, psychologisch complexe beelden.

Zo tekent Schiele een zelfportret in Eros (1911), waarin hij er ziek uitziet, waarbij zijn gezwollen, rode penis een groot deel van het beeld beslaat. De uitgemergelde, gekwelde figuur van de kunstenaar, benig en hoekig, balks met een innerlijke spanning. Schiele staart verbijsterd, zijn grote, donkere ogen lijken uitgeput, zijn mond dicht en zijn rechterhand raakt zijn penis met zijn wijsvinger. De kleur is beperkt tot tinten bruin en grijs, met de mond en geslachtsdelen rood gekleurd. Het is een opzettelijke verwijzing naar zijn vermeende degeneratie. Het ware verval, zegt hij te zeggen, zit niet in zijn kunst, maar in de wereld. Schiele's werken weerspiegelen zijn tijd, en hem censureren betekent zowel het verhaal als de duivelse verlangens negeren die we allemaal hebben. Door deze duistere verlangens aan het licht te brengen, hielp Schiele hen om hen van hun macht te bevrijden.

Private Collection / bridgemanimages.com